Quen nace hoxe ou renace galego?

Xa non se leva. Agora é a hora de renegar do galego, que llo pregunten á FAES, ao goberniño e... aos acomplexados monolingües urbáns castelán falantes do país. Ao caso! Copio e encolo unha achega do noso amigo Xaquín Campo, escrito co gallo do monumento que o concello do Ferrol lle dedicará o próximo día 21 a Xosé Chao Rego, o autor e suxeito de Eu renazo galego.

“EU RENAZO GALEGO”

XAQUÍN CAMPO FREIRE.- 14-01-2011.

Non. Non me vou eu apropiar do que non é meu. Non quero que me “pille” a futura lei Sinde. Foi este un lema que fixo época dende hai 33 anos e percorre o mundo.

Abonda con pór a frase en calquera buscador na internet e aparecerá ben nidio o seu alcance. Incluso está en moitos poemas, mesmo musicados, por entendidos nesas artes. Quen o soubo recoller e espallar, como utopía e lema propio, foi Xosé Chao Rego.

“HAC LUCE”. Con esta luz. Este é o lema do campus universitario d’A Coruña no que nós, os de Ferrol, estamos incluídos. Ten como logotipo a Torre de Hércules, hoxe patrimonio da humanidade. Este é o faro esplendente e milenario que salvou vidas arreo e mesmo serviu de punto orientador para tantos mareantes incluídos os de terra adentro. É ben axeitado. Como axeitado resulta: “EU RENAZO GALEGO”.

Xosé Chao Rego, Párroco de Santa Mariña do Vilar, en Ferrol, vai ser recoñecido unha vez máis pola querenza dos máis sinxelos. “O povo é que máis ordea”.

O 21 de xaneiro, ás 18 horas, inaugúrase oficialmente o monólito que entre todos fomos.reclamando, aprobando legalmente e que agora vai ser colocado en tempo e forma no lugar onde sabemos que vai ser máis coidado e respectado.

Porque a persoa de Pepe Chao foi e segue a ser coma ese facho de luz dos mellores faros que en todo tempo serven de referencia inequívoca e inesquecíbel. Unha causa exemplar, diría Platón e os escolásticos.

Ese día tamén comeza Acuario. “Un acuario é simpático e humanitario. É honesto e totalmente leal, orixinal e brillante. Un acuario é independente e intelectual. Gosta de loitar por causas boas, soñar e planificar para un futuro feliz. Aprender do pasado, dos bos amigos, divertirse. Pola contra, a un acuario non lle van ben as promesas no aire e tampouco gosta de sentirse só. Non lle acae o groseiro e ordinario. É creativo e foxe das imitacións. Prefire ver o que hai e logo construír “ex novo”. Velaquí o noso logotipo.

“Un logotipo (coloquialmente coñecido en forma curta, logo) é un elemento gráfico que identifica a una persoa, empresa, institución ou produto. Os logotipos soen incluír símbolos —normalmente lingüísticos— claramente asociados a quen representan”.

“Na parroquia de Santa Mariña de Ferrol inaugurouse, posiblemente, un novo estilo, moi singular, moi vencellado a unha maneira de ser arrebatadamente creativa e próxima”. “Santa Mariña do Vilar segue sendo para min a gran verdade da miña vida”. (LÓPEZ MUÑOZ D., Conversa con Xosé Chao Rego, Xerais, Vigo 2002, p 41.) En Santa Mariña do Vilar somos conscientes de que estamos a inaugurar un novo logotipo que nos vai ser moi querido e entrañábel. Nós tamén: HAC LUCE.

Para que un logotipo resulte congruente e xeitoso ten de reunir estas características: Lexíbel. Reproducíbel. Distinguíbel. Memorábel. Neste caso danse esas condicións. E non estou a referirme tanto ao aspecto físico da pedra, que tamén. Porén, neste caso, quero salientar máis a persoa como distintivo, marca e símbolo de toda unha parroquia, dunha bisbarra e de toda a Galiza. Tamén dunha época histórica que fixo historia e marcou camiños. Multitude de camiños. Cando comecen as teses universitarias, con estudos serios e fondos, veremos a inmensa riqueza deste noso mestre de vida. Velaquí unha mostra:

“O galeguismo non é un vestido, especie de traxe rexional, senón unha militancia pola galeguidade, que consiste en facer explícito o que está nas entrañas do pobo.” “EU RENAZO GALEGO”. (LÓPEZ MUÑOZ D., Conversa con Xosé Chao Rego, Xerais, Vigo 2002, p. 151).

Parabéns para todos! Verémonos en Santa Mariña o 21 de xaneiro, ás 18:00 horas e baixo o signo de Acuario. E tamén RENACEREMOS GALEGOS.

Bo Nadal á nosa lingua

De Xaquín Campo Freire, novamente, recollo e espallo na pequena medida en que este humilde blogue é quen, esta xeitosa prclama:

É NATAL.

FELIZ NATAL!

Naturalmente que vos desexo saúde.

Naturalmente que vos desexo paz.

A TODOS.

E a todos o teus.

E tamén para vós,

deséxovos mil primaveras máis,

miñas queridas lingua e cultura galegas.

O primeiro mandamento:

"Só a El adorarás".

Serás libre!, dixo El.

Quérote libre.

Nin de Deus, nin de ninguén

e nin de ti,

tan sequera.

Libre!

Elaborar unha lingua,

convertela en cultura común,

leva séculos.

Facelas aptas para cantar,

para vivir,

para morrer,

para chorar

para trunfar,

para falalas,

para escribilas....

Para que iso sexa real,

cómpre sermos libres!

É cousa de xeracións tras xeracións.

É patrimonio común.

É misterio sagrado.

Conservalas,

recrealas,

enriquecelas...,

custa sangue, dor e bágoas.

E longos séculos

de pouso,

de consensos

e de esforzos,

Nelas están os inicios

dos procesos máis nidios

de todo un pobo:

Canto fomos,

canto somos

e canto os que veñan serán.

Velaí a nosa historia.

O que se foi facendo

secularmente

como tarefa común,

abonda un pequeno intre

para botar todo a perder.

Abonda con que chegue un iluminado

e chame

"Desván de los Monjes"

a quen o pobo, de sempre,

bautizou como "Sobrado".

Cústame crer no Deus,

que me vai facendo libre

e me esixe liberdade.

O que si teño moi claro

e que abomino dos ídolos:

Dos que matan as mulleres,

dos que abusan dos vellos e dos meniños...

E, posto a abominar de ídolos,

Abrenuntio:

de Feijoo e de Jesús Vazquez.

E non soporto as traizóns

do socio-lingüista Lorenzo,

que “promocionan” en Brasil

a lingua que aquí perseguen.

Ben pouco lles custa e de paso viaxan.

Mentireiros!

Que forza tan destrutiva teñen estes ídolos!

Porén,

se a teñen,

e porque hai adoradores.

Eles,

os ídolos,

no fondo,

non son ninguén.

Nós, si que somos

os babecas e babiáns.

Desperta do teu sono,

Fogar de Breogán!

Para María e Xosé non houbo lugar en Belén.

Xesús tivo de ir nacer fóra,

ben lonxe,

nas afóras das contornas.

Para a lingua galega e a súa cultura

non hai lugar no corazón dos ben situados.

Tampouco nos Pazos dos novos Herodes,

nin nas novas Sinagogas.

Nin cabo dos Sumos Sacerdotes.

Non hai lugar para ningún pobre,

para ningunha pobreza.

A lingua galega,

secularmente,

ficou lingua de pobres,

dos sectores empobrecidos.

Por iso ninguén a quere ao seu lado.

E así llelo dicimos,

aos que nacen,

xa de nenos.

Introxectámolles

"ab initio"

a auto-xenreira.

Un pecado orixinal.

Disto tamén abrenuntio!

Igualiño que no discurso de poderosos.

A crise actual

vén ser por culpa:

dos traballadores,

dos labregos

do seguro dos mariñeiros,

dos parados,

dos presos,

da sanidade,

das escolas,

dos.....

sempre dos pobres

e das causas dos empobrecidos.

Pobres e estranxeiros.Viúvas e orfos.

Vén de vello.

De todos eles arreo a Biblia nos fala.

Coma Xesús de Nazaré.

Desprestixiados.

De Nazaré pode saír algo bo?

Era Gal-lileo.

Da Galilea.

Da Gal-lizia.

Non era da "pura" "Judea"

Nin sequera

un herexe Samaritano.

Como van A FAES,

Gloria Lago,

Corina Porro,

Paco Vázquez....,

as burguesías de finas pelaxes,

cregos e bispos,

todos moi ben situados,

políticos de galería,

etc. ...

mancharse “co dialecto”

e dar lugar aos apestados?

Xa sexan

SIDA,

doentes,

problemas do leite,

reclamos das feministas,

presos,

parados,

despedidos,

negros,

estranxeiros...,

galego falantes,

o crego de Xestoso...

Na sociedade dos "bonitos",

novamente,

"non hai lugar".

Neste ano e medio,

tan só uns poucos

fixeron máis mal

para as nosas lingua e cultura

do que todos os inimigos dos tempos pasados.

Queimaron libros de texto.

Non hai lugar para os escritores da lingua ‘vernacula´.

Non é rendíbel, é noxenta,

minorizada.

Propia dunhas “minorías levantiscas e ideoloxizadas”.

Eles non teñen ideoloxía?

Meus pais e meus avós e os meus devanceiros todos

eran levantiscos por falaren en galego?

Xa vexo que non son un “pura sangre”.

“Ata lle dan de prestado

A beira pola que camiña

A quen naceu desgraciado."

O galego "mancha" o inglés,

que eles, "acomplexados",

só falan con aire tejano.

Por iso hai que vetarllo aos noso meniños.

Fagamos uns “pura raza”.

Porén a culpa é dos adoradores.

Xa o dixo hai cen anos

Edward Bellamy

no conto "O mercado",

levado logo ao teatro.

Tamén a culpa é común.

O mercado ten outras leis.

No portal de Belén,

na noite

fría e sen luz,

en completo desamparo,

quen apareceu?

A "resistencia".

Os que velaban no monte,

con paz e humanidade, uns gandos,

que seguro que eran doutros.

O máis baixo do pobo,

os que non servían para outra cousa,

os que falaban na lingua do común:

Pastores,

ovelleiros e ovellas,

leite e mel silvestre.

E sobre todo

corazóns de humanidade.

Por iso,

baixaron á aquela cabana,

feita á presa

de xestas, labazas

e codesos,

e foron capaces de facer festa

arredor duns pobres

que tiñan un neno envolto

nun capizos mal enxoitos.

Eles, que tantas veces

viron parir ovellas,

que sabían de acoller e recoller

os añiños recén nados,

para alentarlles a vida...

Como ese guarda civil

que, hai uns días,

lle deu quentura

ao meniño de nai negra,

parido nunha patera.

Como Agustín Fernández Paz,

que cantou un vilancico de resistencia:

Non quero premios que me cheguen

manchados no sangue da miña lingua,

que esmorece

por mans de quen,

á conta dela, medran e fan carreira.

Eses saben de nacementos.

Por iso souberon estar presentes.

Nós agora disfrazámolos de anxiños,

con asiñas de veludo,

así xa é cousa deles.

Para iso están.

Son anxiños.

Corren raudos e veloces

e voan a canto dan.

Porén nós:

“E vai ti saber quen son eses forasteiros?”

“A ver quen metes na casa?"

En que lío nos meteron!

A escusa está ben pensada:

Que veñan os anxiños!

Cáritas. Reto. Funeraria.

Os de guarda. A parteira...

Os que alí apareceron,

foron vulgares pastores

das montañas de Belén,

que por suposto nin falaban inglés

nin no cultísimo hebreo.

Falarían nun castrapo

daquel vulgar arameo,

pasado polo corazón:

E foron quen de facer

daquela noite unha festa.

Esa é "a resistencia".

A dos que velan.

"Galiza canta ao Neno"

"Temos futuro, temos mañá."

Así cantaron e fixeron profecía

Suso Mato e Fuxan os Ventos.

En tempos de crise,

hai unha lingua e unha linguaxe:

A da resistencia.

Un pobo

que se resiste

a ser aniquilado,

destruído,

desprestixiado,

acaba gañando.

Xa abonda de complexos impostos!

Que mágoa!

Quixera verte,

meu amig@,

libre,

sen ídolos,

neses Portais de Belén.

E por moitos anos

coincidir contigo.

Daquela, fálame sempre,

en calquera lingua do mundo,

que as entendo todas desde o corazón.

Porén, se é que me queres ben,

fálame nesa lingua melosiña

que celestiais armunías ten,

Fálame na linguaxe da terriña.

Porque son testemuña,

de que Deus non persegue ningunha

e fala na de cada quen,

porque: Deus tamén fala galego.

FELIZ NATAL

E BO ANO 2011!

AMIG@!

Do teu amigo,

Xaquín Campo Freire.

O galego, para o Brasil!

Copio e encolo un novo artigo de Xaquín Campo sobre as novas aventuras político-lingüísticas do goberniño.

“Lorenzo anima en Brasil á promoción do galego”

XAQUÍN CAMPO FREIRE.- NARÓN, 16-12-2010

Altamente conmovedor, non si? Se me tocase en sorte o premio gordo da lotaría, con toda unha serie no meu poder, non podería recibir neste Nadal mellor nova do que esta que se publica hoxe en varios xornais dixitais. Velaquí dúas mostras:

“O secretario xeral de Política Lingüística, Anxo Lorenzo, animou os responsables dos centros de estudos galegos de Brasil “a continuar coa proxección exterior da lingua e da literatura galegas” (Vid. Cultural galega.- EDUCACIÓN.- (XOV.16.12.2010 < LV.- Galicia.- p. 7. Do grupo El Progreso de Lugo).

Mas non vos pára aí a cousa. Postos a ser creativos, atentos á novidade:

“iniciativa.- “Ademais, Política Lingüística pon en marcha un novo servizo para que, previo pago, os nenos reciban unha carta de resposta dos Reis Magos, personalizada e en galego. A través da web www.cartadosreismagos.com, os pais e nais poden solicitar o envío, previo pago, dunha carta para os seus fillos, asinada polos Reis Magos. Por primeira vez, ademais, ofrécese en galego e na rede. (Vid. REDACCIÓN.- GaliciaHoxe.com.- xoves,16-10-2010 .- Maré | RSS. Do grupo El Correo Gallego.)”

Altamente conmovedor, non si? Este señor ten méritos sobrados para conmovernos. El é coartífice dese marabilloso Decreto da eliminación e persecución do galego na escola en toda Galiza, porque aquí o galego desestrutura os meniños.

E no Brasil? Non compares! Que lles vas pedir aos do Brasil? E se se contaminan, alá eles! Para iso son do hemisferio sur. Os microbios, levalos lonxe.

Antes disto, O Señor Lorenzo xa visitou e falou cos bispos da Galiza para que, coma os mariñeiros de Viveiro, “todos metidos nun bote”, convenceran o Papa para que dixese dúas palabriñas neste non eufónico enxebre. Os bispos non discorreran tal. Porén, eles, todos submisos, coma nas novenas, cumpriron o prometido. “Fai xestos. Os pequenos xestos son importantes.”

Este señor si que ten ideas. Sodes uns murmuradores! Moléstavos porque se move, fai cousas, gasta ben os cartos de todos, viaxa, merece a nómina. Ata pon os Reis Magos ao servizo dos nenos galegos por medio dos pais e nais para que reciban postais.

Que máis queredes, malditos murmuradores! Que non merecedes nada! Isto si que é empregar ben os cartos en tempos de crise. Isto si que promove o bilingüismo harmónico. Para que queren os nenos da Galiza esforzárense en estudalo nas escolas se xa reciben en cómodas e triviais postais de resposta? E, ademais, como teñen que pagalas previamente, que saiban o que vale un ‘peine’! Le Nouveau Galicien Sans Peine. (El nuevo gallego sin esfuerzo, Métodos Lorenzo. Secretaría General de La Política de la Lingüístca). Así non se desbalde. Isto é administrar.

E, item máis, non sexades uns perversos pervertidos. Que sigan crendo nos Reis Magos, que así, xa por maxia, danche o galego por verniz. Total, para o que vale! Xa o dixo o Sr. Secretario Xeral de Política Lingüística, D. Anxo Lorenzo, home honrado onde os haxa. Con el coincide o Sr. Aznar. Por iso o escolleu o Sr. Feijoo para promover e enxalzar en Galiza o galego. E ben se notou o que avanzou. Ïades tan lanzados que menos mal que se vos puxo control. Dentro de pouco esfachabádesvos todos con tanta velocidade. Acougade un pouco!

Murmuradores de patacón! Nunca estades conformes. Xa Franco o dixo durante corenta anos: “Non dades aprendido nunca!”

nontedurmas.com

Este resumo não está disponível. Clique aqui para ver a mensagem.

O primate que fala

Definitio fit per genus proximum et differentiam specificam

horismós ek génous kaì diaforôn ésti

ὁρισμός ἐκ γένους καὶ διαφορῶν ἔστι

O animal racional,

o animal social, o animal político (segundo outra tradución),

o mono núo, o mono en coiros, o mono espido (tres traducións),

o primate que fala,

o primate que fala galego,

o primate que fala español,

o primate que fala inglés,

o primate que fala inglés variedade iankee.

Ben se ve que non sempre o home

-e a muller-, a persoa humana

ten a mesma esencia.

Para uns o xénero próximo é algo tan xeral

-o xénero sempre é xeral, xa a palabra o di:

xeral, adx., 'referente ao xénero'-

para eses o xénero é unha nota moi xeral,

como a animalidade, un supoñer, isto é,

a condición de ser pertencente

ao reino dos animais, distinto do das plantas,

dos seres micolóxicos e dos minerais.

Para outros o xénero próximo é próximo de verdade:

a condición de mono ou condición piteca,

a condición de primate, cumio da piteca,

por que non a condición pitecantantrópica?

O home simplemente é o xénero para a bioloxía divorciada da filosofía;

a persoa humana, esta da que coetaneamente temos experiencia,

é un homo sapiens malia a experiencia nos estar a dicir adoito e continuo

que a sabencia non se lle ve á maior parte delas

senón por azar ou por milagre algunha vez.

Mais isto da sabencia xa se refire á diferenza específica,

isto é, a aquela nota pola que a persoa humana se diferenciaría

dos demais seres que comparten con ela o xénero considerado,

supoñamos, a animalidade, a condición piteca,

a de primate, a pitecantrópica ou de homínido.

A definición "primate que fala" vén sendo empregada

pola filosofía próxima a sociobioloxía.

Agora ben, esa é unha diferenza específica auténtica,

verdadeiramente importante e pertinente,

razón de autenticidade, nobreza e plena humanidade?

Os nacionalsocialistas coidaban que o importante non é

a condición de falante, senón máis ben a da lingua que se falaba.

Os "gallegos" de hoxe, fieis aos seus formadores e políticos,

pensan que non é persoa humana auténtica

-polo que apenas se diferencia doutros primates ou homínidos-

aquela persoa que non fale ben o español e medio fale o inglés americano;

o de tamén falar galego é o de menos,

absolutamente prescindíbel.

Fidelidade á lingua propia

Dunha carta de Xaquín Campo Freire presentando a súa tradución duns artigos de Pagola á lingua galega extraio os parágrafos centrais:

[...] Teño decidido que pola miña parte non quero morrer

sen cumprir o voto de fidelidade á miña lingua e cultura.

Agora máis do que nunca.

Que ninguén me poida acusar nunca de ser morno nesta obriga.

Por min non vai morrer a lingua.

Téñoo decidido.

Se todos fan algo parecido,

Feijoo será coma un ferregacho que abouba e abouxa,

Por máis que teña matadores, matachíns,

masacradores e sacrificadores abondo

na actual Xunta e nos grupos renegantes.

Por min, na miña área de comunicación,

o galego está declarado lingua oficial e preferente,

en convivencia pacífica con todas as outras linguas,

ás que quero e estimo porque hai persoas que se expresan nelas

e sofren, choran e aman, coma min, na miña.

Pero, ademais, toda lingua é unha verdadeira obra de arte.

Na república que eu presido,

que é a miña área de convivencia e relacionamento,

e na que eu acollo agarimosamente

a todo ser humano e a toda a natureza,

o galego é a lingua de entrada.

"Fai xestos. Os xestos son importantes",

din os ecoloxistas.

Non asoballarei a ninguén.

E se sei a lingua do outro/a, acollereinos con afectividade tamén na súa.

E, se non a coñezo, tentarei ir facendo axiña aproximacións.

Agora ben,

no meu ser, na Galiza, e na miña República,

o galego é lingua oficial e preferente.

E nela nacín, medrei, fun polo mundo e nela quero vivir e morrer.

E ten de estar sempre presente coas honras que merece.

Por iso, sendo consecuente,

e aínda que me esixa traballo,

no que eu produza ou no que eu difunda,

fareino sempre en galego.

Non lle roubo a propiedade intelectual a ninguén,

citarei sempre con fachenda o seu autor.

E fareille ademais o favor de que o poidan ler noutra lingua máis do mundo,

en galego,

idioma tan culto coma outro calquera,

e para que poida presumir así de que xa está traducido e divulgado.

No caso deste autor, Pagola, xa o estou facendo oficialmente,

tamén para as súas homilías,

publicadas cada semana en Eclesalia.

Iso si.

Coidarei moito e sempre toda tradución para ser fiel ao pensamento

e á lingua orixinal de onde vén

e ao xenio non menos artístico

do galego no que é acollido.

Isto esixe estudo e traballo.

Pero pódovos asegurar que se aprende moito.

Pode ser unha manía máis!

Como diría Aznar e a canción:

En Texas somos así!

Nada máis. [...]

Xaquín

Querer, e non poder!

Fai máis o que quere ca o que pode. O vello dito, coma noutros casos, leva razón. Copio e encolo o último contributo de Xaquín Campo Freire a ilustrar un chisco o grave problema da lingua galega e o seu morno ou falso achego por parte dos que poden e non queren.

O Sr. LORENZO E A SÍNDROME DO

MALTRATADOR

XAQUIN CAMPO FREIRE. NARÓN, 13-09- 2010.

Referireime só á lingua galega e ás actuacións e confesións públicas e publicadas do Sr. Lorenzo encol da lingua galega. Para nada falo da vida privada deste señor que non coñezo nin me importa.

Tampouco quero minimizar, todo o contrario, a lacra das dramáticas mortes de tantas mulleres. Só, tal vez, anotar como as raíces deste problema psíquico están infiltradas coma “El huevo de la serpiente”, non só nas relacións interpersoais, senón tamén nas interculturais e intersociais.

Como describir esta síndrome? Sempre aparece un miñaxoia emerxente que non é ben acabado na integración da súa dimensión afectiva-emocional, da que tanto nos falou Daniel Goleman, e, mesmo por iso, a situación sobrepásao. Despois dun tempo breve de amaña e compón, o maltratador vese desmascarado e séntese impotente. Non sabe facerlle fronte á realidade afectiva na que está e sae do enredo a base de experimentar coa violencia.

Primeiro insulta para que estale o conflito e dar razóns externas ao seu cabreo interno. Logo pasará aos feitos: malla, zosca, deixa boquexando á vítima. Marca o territorio. E, preso da mala conciencia, volve maltratar, pero agora comendo a bicos envelenados á vítima, declarándolle amores para que así acougue máis aínda, anestesiada. No episodio seguinte, con calquera escusa pero con máis razóns, seguirá mallando impunemente nela. Incluso a invita a que reflexione sobre o seu mal comportamento, convencéndoa de que a culpa é dela, e axúdalle a descubrir a sorte que ten de telo a el ao seu carón. Grazas que a súa protección estará sempre aí. El é coma o seu reeducador e salvador. Esta será a fase máis perigosa e degradante. Cando ela está xa a morrer e non dá mostras de ser como debe ser, vólvese inútil toda labor con ela, resulta desesperante, e daquela, finalmente, será mellor rematala na próxima arroutada. “Se non provocase reiteradamente a situación e non me provocase a min desesperadamente, eu nunca faría tal”.

Fiquei impactado para moito tempo coa película “La decisión de Sophie”. Ademais da problemática sobre o nazismo, vin graficamente, na última parte do filme, as fases do proceso crecente do papel dun maltratador e o progresivo descenso na desestruturación da vítima, comida pola culpa, anulada na súa personalidade, na autoestima e na autodefensa. Chega o momento en que a mellor decisión, a única e a lóxica elección para ela, é morrer.

E aquí vén, Sr. Lorenzo, como eu vexo en vostede dende hai unha tempadiña a manifestación dos signos claros da síndrome do maltratador en relación a canto poida supor Galiza. Velaquí algúns dos elementos:

Vendeu vostede a súa alma ao diabo, ao Sr. Feijoo e a J. Vázquez, que non o enganaron, pois era o programa deles. Caeu de tonto útil e agora diante do xurado popular, incluso o do PP., quere vendernos a burra dos seus bicos envelenados para adormentar as vítimas: Lingua Galega, Cultura Galega, Publicacións e Xornais Galegos, Libros galegos destruídos e prohibición de publicación doutros textos novos nesas materias, ameazas a cantos ensinen nesa inútil lingua, etc, etc. Voulle citar só dous exemplos dun Xornal dixital, un dos que aínda non afogaron. Veremos se colle alento abondo para non ficar sen folgos, se de vostedes depende. Vaiamos ao espello:

“Na mesma semana en que naufragou no Congreso o acordo polo que, tamén de xeito unánime, o Parlamento de Galicia reclamaba a transferencia das competencias de Tráfico –e, polo tanto, o despregamento da Policía galega–, Lorenzo aproveitou a homenaxe a Gonzalo Jar, xeneral da Garda Civil recentemente falecido e coñecido defensor da lingua galega, para reclamar que “os corpos de seguridade que operan en Galicia, así como a Xustiza” opten pola lingua propia do país.

“Mentres, no ámbito educativo, o decreto xestionado polo seu departamento está a xerar toda unha treboada entre a comunidade escolar, Lorenzo considerou o acto en honra do axente falecido coma unha “excelente oportunidade” para o “recoñecemento” non só do homenaxeado, senón “de todas aquelas persoas e entidades que traballan a prol do idioma propio de Galicia dende a sociedade”, enfatizou.

“Neste escenario, Lorenzo considerou que o acto de lembranza a Gonzalo Jar é “un bo lugar para que todas as Administracións, iso que chamamos Estado en sentido amplo, nos comprometamos a explorar todas as vías de cooperación” co obxectivo, di, de continuar o labor iniciado en campañas coma En galego, con toda seguridade, no que se perseguiu o “obxectivo de que se divulgase nas comisarías os dereitos lingüísticos da cidadanía e o establecemento nas súas dependencias dos servizos para atender oralmente e por escrito en galego”. XORNAL.COM 12/09/2010 - 00:57 h.

Vaia aínda, entre moitas, outra perla preciosa. Toda a Xerarquía Eclesiástica Galega e máis vostede en publicado contubernio fan un concerto para promover dicir unha palabriñas en galego nos actos solemnes que lles pete. Manda “trillos”, que diría D. Federico. Que toda unha Igrexa que ten o exemplo vivo de Xesús de Nazaré, quen falaba o arameo popular, no hebreo culto e

probabelmente en grego, que ten toda a teoloxía do misterio da encarnación no seu patrimonio e, por se tiña dúbidas, ten todas as declaracións e aclaracións do Concilio Vaticano II e do Concilio Galego e a Pastoral de Monseñor Araújo, que ten autonomía de seu, que foi unha das causantes seculares da perda e descrédito do idioma autóctono, lembremos o de “Hable usted en cristiano” no que todos, todos, os nosos devanceiros foron reiteradamente aldraxados, que nos multaron nos seminarios por falalo e outras cousas, ... , pois manda “trillos” que teña que vir o Sr. Lorenzo facer un compromiso cos señores bispos, clero e sacrosanto pobo de Deus da Galiza, para dicir unhas mal urdidas palabras na lingua deste pobo. E xa sei que houbo moitos eclesiásticos ou alumnos de seminarios que son figuras e modelos na Literatura. Pero foron a excepción díscola e discordante da que algúns queren agora apropiarse, o mesmo que fan con todo o que Castelao significa. Felices todos! Volvamos ao espello:

“O Arcebispo de Santiago, monseñor Julián Barrio, mostrou hoxe o seu interese por fomentar a utilización da lingua galega nas celebracións relixiosas e a actividade eclesiástica da Catedral con motivo do Ano Santo. Así o asegurou tras manter unha reunión co secretario xeral de Política

Lingüística, Anxo Lorenzo, que lle trasladou a importancia de incluír este idioma en celebracións tan relevantes como a Misa do Peregrino, "un dos actos de maior asistencia de fieis, especialmente durante o Xacobeo.

"Así mesmo, Anxo Lorenzo ofreceulle ao arcebispo o asesoramento lingüístico necesario para facilitarlle a utilización da lingua propia de Galicia noutras iniciativas, como a web do Arcebispado. Ademais de "favorecer que os fieis galegofalantes se sintan aínda máis acollidos no templo do Apóstolo", Anxo Lorenzo resaltou que a presenza do galego nas celebracións relixiosas é "un xeito de compartir cos peregrinos de fóra de Galicia unha das maiores riquezas da Comunidade".

"Respecto á próxima visita do Papa a Santiago, o responsable de Política Lingüística destacou este acontecemento como unha "oportunidade" para "poñer en valor a riqueza lingüística de Galicia" e expresou o seu desexo de que o galego estea presente nas intervencións do Santo Pai.

"Grazas á súa colaboración con Política Lingüística, o Arcebispado de Santiago elaborou e difundiu en 2009 diverso material divulgativo de tema bíblico en galego."

XORNAL.COM 12/09/2010 - 00:57.

Que heroicidade por parte dos dous! Merecen o “PREMIO PERELLO 2010”. Mírese no espello, Sr. Lorenzo, con eses ollos tan expresivos e rebuldeiros que Deus e os seus pais lle deron, mírese no espello. Se o espello non está trucado, nunca engana. Porque o espello só reflicte a imaxe obxectiva do que se lle pon diante, neste caso, vostede mesmo. Porén, sempre podemos autoenganarnos.

Non, Sr. Lorenzo. De ser un vostede un maltratador da nosa lingua nunca se librará por moitos trucos que empregue. Vostede xa nunca máis será de fiar. Porque vostede era profundamente consciente da situación real da nosa lingua. Vostede mesmo militou conscientemente contra desta situación esmorecente e aguniante. Agora o espello só amosa unha traizón. E a dos bispos, tamén.

Os seus bicos actuais están envelenados. Coma os de todos os maltratadores, que viven nunha profunda esquizofrenia vital, só fai estes xestos coa policía, cos bispos, cos grupos de fóra do país, para lavar a súa mala conciencia. Mas o decretazo está aí. E o galego, varrido da escola. Os nenos xa non saberán nunca máis falar galego. E, o que é peor, co exemplo de vostedes, xa lle profesan agora un auténtico noxo e desprezo. Iso si que é seu. Este é o voso trofeo. Nunca máis serán de fiar. Cando poidan, darán a estocada final. Mas nunca será o heroe nacional. Galiza tampouco paga a traidores. Vostede só será un pobre maltratador dunha vítima inocente. Pode ter fachenda!

Parabéns Sr. Lorenzo!