Baixo ordes e consignas externas

A Feijoo seica non lle gusta segregar; mais debe segregar se pode.
É a nova política lingüística unitaria do PP
para toda España. Onde gobernan, débena pór en práctica
ata onde se poida. Onde non gobernan, enredar e leala
ata que a situación rebente e lles veña caer nas mans:

http://www.xornal.com/artigo/2009/05/31/polItica/feijoo-non-pecha-porta-segregar-lingua-malia-non-gustarlle/2009053113234095238.html

http://www.galicia-hoxe.com/index_2.php?idMenu=86&idNoticia=432727

É a estratexia "nacional" do PP,
na que, de por parte, coinciden e se asocian
coa UPyD de Rosa Díaz e con Ciutadans.
Ollade as coincidencias -de partidos, persoas, lemas, consignas-
entre a manifestación do sábado pasado en Palma de Mallorca
contra a política lingüística do goberno balear
e aqueloutra que celebraron hai uns meses en Compostela
a carón de GB -o seu cabalo de madeira en Galicia-
contra a política lingüística do goberno galego de Touriño.
Os lemas e consignas son idénticos: "liberdade lingüística", "non á imposición".
A exixencia e propostas, as mesmas: "derrogación do decreto de normalización lingüística".
O motivo e fundamentación, o mesmo, de carácter ideolóxico: "somos españois, non x".

http://www.xornal.com/artigo/2009/05/31/espana/pp-upyd-marchan-palma-catalan/2009053100164617253.html

Este é guieiro ao que debe axeitar Feijoo a súa política lingüística na medida do posíbel
seguindo, de por parte, un modelo patentado e experimentado polo goberno autonómico valencián, entre cuxas medidas figura a segregación dos alumnos segundo a lingua "libremente"- ideoloxicamente- elixida polos pais para o ensino-aprendizaxe dos seus fillos.

Non nos deixemos enganar con esas posíbeis correccións que o propio Feijoo suxire: a da conveniencia pedagóxica e a dos recursos económicos. Cando estas se aplicaren, será xeralmente -e, se non, xa se verá- en contra dos que elixan o galego. Voltaremos a unha situación semellante ou máis ben inferior á existente cos decretos anteriores ao de 2007. O de 1995, por exemplo, establecía que nas unidades de E. Infantil o ensino-aprendizaxe empregaría a lingua materna dos alumnos como vehicular. Imaxinade un grupo de vinte alumnos dos que once tiñan como lingua materna o castelán e os outros nove, o galego. A docencia e a aprendizaxe, incluída a lecto-escritura, realizábanse entón en castelán. Propoñíase que, sobre todo oralmente, a mestra ou mestre tivese certas pequenas atencións cos galegofalantes na súa lingua materna. Resultados: a) a suposta liberdade aplicábase á metade máis un e negábase á metade menos un, contra o principio tan "liberal" de que os dereitos cívicos son individuais e sagrados, b) os que chegaban falando galego á escola, á volta de menos dun ano pasaban a falar no ámbito escolar, e fóra da escola no grupo de iguais, só ou case que só en castelán. Isto último aínda sucede agora, a dous anos -escasos- da aplicación do decreto de 2007, a pesar do teórico 50 %.

Quero rematar xa, non sen facer unha chamada de atención á RAG, que parece esperar algo de Feijoo no tocante a non desprotexer grande cousa o galego. Reparen no que o presidente da Xunta declara sobre a lingua en que os nenos van aprender a ler e escribir. En que queda, señores académicos, a necesidade, ben recollida por vostedes no seu manifesto, dunha normal exposición dos nenos á lingua galega desde as idades máis temperás? Ollen o caso que se lles fai! Coma quen oe chover. Natural! Antes de Galicia e da RAG -e por riba tamén- puxeron e porán o partido.

O cristo das linguas

Sendo o cristo das linguas a nosa,
compréndese que na cabeciña dalgúns engaravatados nin a gatas entre a idea
de que as ciencias das ciencias se poidan impartir en galego.
Sendo eles o que son e como son,
compréndese tamén que non lles dea vergoña pensaren como pensan,
dicirin o que din e por riba chamáranlle a iso sentido común
e ao contrario do seu pensamento, retroceso.
Ben lles está, por atrevidos, que os que máis saben do que eles falan sen saberen,
lles afeasen a conduta. A ver se aprenden, pobres!
A ver se aprenden tan sequera a estar calados!
E logo tamén cumpriría que lles deixasen aos que saben
decidir o que máis lles convén saber aos seus fillos,
cuxa amplitude mental
se empeñan en xibarizar.

Unha achega ao debate sobre o galego desde o CERN

Somos un conxunto de físicos e enxeñeiros galegos vencellados ao Centro Europeo de Investigación Nuclear (CERN) en Xenebra, a día de hoxe uns dos laboratorios científicos máis importantes do mundo. Desde a distancia, levamos meses asistindo ao debate que se está a xerar sobre a posición que debe ocupar a lingua galega no noso sistema educativo. Esta cuestión está a provocar unha confrontación continua de posturas e opinións que se estende a distintos ámbitos da nosa sociedade. Se ben consideramos este debate lexítimo tamén coidamos que as posturas deben ser mantidas e defendidas desde a máis absoluta rigorosidade, a mesma pola que nós estamos rexidos nas nosas actividades científicas. E vémonos na obriga de intervir cando determinados argumentos que non seguen esta máxima aparecen por parte de persoas cunha opinión que non se restrinxe ao ámbito privado. En declaracións ao “Faro de Vigo”, o voceiro da “Confederación das Asociacións de Pais de Alumnos de Colexios Concertados” (Congapa), José Ramón Hermida, dicía: “Utilicemos el sentido común. Químicas o Físicas, con tantas nomenclaturas internacionales, no se pueden dar en gallego. No podemos retroceder”. Ben, for desde a ignorancia, for intencionadamente, declaracións deste tipo resultan totalmente inadmisíbeis. E dicimos isto con coñecemento de causa, pois no noso ámbito de traballo estamos acostumados a ter conversas de alto nivel científico de temas moi diversos en galego. Nun entorno no que temos a sorte de traballar con algúns dos mellores físicos e enxeñeiros do mundo, o galego está, modestamente a través de nós, presente como vehículo de comunicación científica. E para isto é un idioma exactamente igual de válido que o francés, o alemán ou, desde logo, o castelán. Ben é certo que o galego non é empregado para as comunicacións nin publicacións científicas a grande escala, pero é necesario que se saiba que tampouco o é o castelán. A lingua franca da ciencia desde hai moitos anos é o inglés, e desde logo se algunha lle discutíu no pasado tal condición esa non foi o castelán.O noso obxectivo con esta carta é simplemente evitar que se empreguen argumentos falsos (ou falseados) na discusión dun tema tan delicado e importante coma este. E tamén reivindicar o galego como lingua que nos identifica sen excluírnos estando como estamos lonxe da casa.

No CERN en Xenebra, a 26 de Maio de 2009

Xabier Cid Vidal, Licenciado en Física e estudante de Doutoramento - USC, experimento LHCb.
Patricia Conde Muíño, Doutora en Física de Partículas, Investigadora do LIP (Laboratório de Física e Instrumentação de Física de Partículas) - Lisboa (Portugal), experimento Atlas.
Daniel Esperante Pereira, Enxeñeiro de Telecomunicacións e estudante de Doutoramento na USC, experimento LHCb.
Teresa Fonseca Martín, Doutora en Física de Partículas, investigadora asociada da Royal Holloway University - Londres (Reino Unido), experimento Atlas.
Abraham Gallas Torreira, Doutor en Física de Partículas, investigador Ramón y Cajal na USC, experimento LHCb.
Manuel Gallas Torreira, Doutor en Física de Partículas, antigo staff do CERN no departamento de Física Experimental.
Marcos Mariño Beiras, Doutor en Física de Partículas, Catedratico de Física Matemática na Universidade de Xenebra (Suíza).
Diego Martínez Santos, Licenciado en Física e estudante de Doutoramento - USC, experimento LHCb.
Cibrán Santamarina Ríos, Doutor en Física de Partículas, investigador asociado na McGill University - Montreal (Canadá), experimento Atlas.

http://www.vieiros.com/nova/74351/cientificos-galegos-no-exterior-fan-publico-un-manifesto-en-defensa-da-lingua

Aos dous igual!

Fagan os valenciáns, se quixeren, do seu saio un saco.
Salven ou perdan a súa lingua, cóidena ou abandónena, alá eles.
E elas. Nós pouco temos ou nada que aprender da súa política lingüística
e non estamos dispostos a sufrir que o goberno da Xunta
adopte para nós o seu modelo. Como imos reaxir?

Entre as moitas posíbeis accións e medidas de resitencia,
unha sería semellante á levada a cabo por esas familias valenciás
que piden para os seus fillos a docencia na lingua orixinaria da comunidade
cunha demanda que excede en moito a oferta da administración.
Isto, claro está, se aquí se impuxer a elección de prazas escolares
en función da lingua vehicular do ensino-aprendizaxe;
o que debemos é antes de nada evitar tal situación;
nunha clara opción por dividiren a sociedade galega entre galegófobos e galegófilos,
quizais coa esperanza de que a parte dos primeiros, que é a deles, resulte maioritaria,
semellan dispoñérense a nola impor.
Se llelo deixarmos levar a cabo,
farán, xa o veredes, coma en Valencia: ofrecerán moitas máis prazas de ensino
en castelán do que en galego. Buscarán a maneira de que os consultados
respondan o que eles queren. Ou interpretarán os datos á súa maneira,
a máis conveniente para os seus intereses.
Como imos impedilo?

Teremos de lanzar entre as clases populares
e no sector ilustrado das clases máis acomodadas
unha campaña tendente a frustrar os fins
da consulta que se proxecta propor ás familias sobre as súas preferencias lingüísticas no ensino.
Teremos que facer chegar aos pais e nais unha chamada de alerta
para que non piquen no engado.
Haberá que lles suxerir varias artes efectivas a ese fin.
A de deixar en branco ou con raia os items referentes á lingua é unha.
Outra, a de respondelas todas favorábeis á lingua galega.
Outra, a de responderen como fan os meniños pequenos
cando lles preguntan a quen queren máis: a papá ou a mamá?
Os máis espelidos deles logo aprenden a dicir,
sinceros ou mentireiros, moi prudentes: "Aos dous igual!".

Nós tamén. Non lles entremos no xogo. Deixémolos sós
coas súas teimas monolingües so a aparencia mentida de bilingüismo.
O bilingüismo déixano para nós, mentres non morramos,
e para os poucos descendentes nosos que manterán a súa fidelidade á lingua dos devanceiros
mentres esta exista, é dicir, no entanto non desaparece esluída ou esmagada
baixo a marea enchente da lingua castelá sobre a terra e o pobo de Galicia.

Ou quen sabe se entre uns e outros non faremos o milagre
de inverter o proceso agora en marcha e volveremos ver a nosa lingua
nun posto cando menos parello en aprezo, coñecemento e uso
ao da lingua castelá.

Mais iso non se fará sen nós,
sen estudo e sen o traballo de moitos.

http://www.elpais.com/articulo/Comunidad/Valenciana/demanda/clase/valenciano/desborda/oferta/Generalitat/elpepusocedu/20090528elpval_14/Tes

Agora chámase cordial

Harmónico chamábase antes, haberá vinte anos,
nos tempos do tripartito -lembras, Xaquín?
Agora chámase cordial, é dicir,
"que conforta o corazón",
seica enfermo, da lingua castelá;
ou ben, "que sae do corazón" ou real gana
de só falar e escoitar falar castelán;
ou tamén "afectuoso, agarimoso, amistoso"
coa lingua castelá e os seu falantes,
perdoándolles a vida como moito aos derradeiros
falantes dese galego palurdo e aldeán
-non aprenderon máis os pobres, que se lle vai facer,
e realmente non hai dereito a alpurnalos porque,
o que máis e o que menos, case todos/as temos entre eles
un avó, un tío, un caseiro, unha ama de cría a quen quixemos tanto,
mais ao cabo, sexamos francos, todos con certificado de caducidade
coma o carro de bois e o arado de pau-;
ou tamén "franco, verdadeiro, sincero"
coa franqueza de quen lle canta ao luceiro matutino
a verdade de que linguas coma a galega están chamadas a morrer
e faríalles Deus mil favores se as levar canto antes mellor,
fin para o que ningún receo amosan en colaborar,
porque morto o can acabouse a rabia, é dicir, remata
a maldita imposición da lingua galega aos benfalantes,
atranco para o desenvolvemento da razón, a ciencia,
a humanización, a xustiza, a irmandade universal e, se me apuras,
a paz escatolóxica e o reino dos ceos.


EIS O BILINGÜISMO HARMÓNICO

XAQUÍN CAMPO FREIRE

Como me semella vostede, Señor Presidente da Xunta, aquel home da xanela da Empresa Ribadeo en Lugo.

Un neno orfo ten que aprender prematuramente a facer de home e asumir responsabilidades de adulto que lle exceden.
Tería eu daquela uns dez anos escasos, ―1947―, e xa había tres que finara a nosa naiciña. Pola enfermidade que seguía habendo na casa, o noso pai non podía ausentarse e mandoume a min facer unha xestión a Lugo. Todo foi ben, porque hai xente moi boa no mundo que se doe dos picariños cando intúen neles a necesidade. No meu caso era ben patente, pois cando me preguntaron porque non arranxaba eses asuntos o meu pai, non houbo máis que facilidades cando dei explicacións.
O problema xurdiu ao ir pillar o billete de volta na xanela da Empresa Ribadeo. Alí estaba aquel home da convivencia harmónica de linguas. O diálogo foi así:

― ¿Que deseas?
― Por favor, un billete para O Alto de Roca na liña que vai á Coruña ás cinco da tarde.
― Oye, muchachito, eso no existe en el mapa y además se dice “El Alto de Roca”. No te das cuenta que estás en una ventanilla de una Administración. Tienes que aprender a hablar bien.
A verdade é que non mo dixo enfadado. Non.

Eu non sei se está ben xurar, porque cando se xura sempre é cara para arriba, para gardar fidelidade ao poderoso. Cara abaixo, non importa. Pois eu aquel día xurei cara dentro por partida dupla:
1º. Non sei se Roca estaba ou non no mapa daquel señor. Pero si que existía no territorio da Galiza. 2º. Que meu pai e miña nai me aprendera a dicir: “O Alto de Roca”. E eles non nos falaban mal.

Non sei se está ben, pero eu hoxe volvo facer un dúplice xuramento: 1º. Que non minto no relato do sucedido. 2º. Que desde aquel día eu souben que era Xaquín, fillo de Xaquín de Roca, que me querían moito e eu tiña fachenda deles.

O que xa non me atrevo a xurar é se aquilo foi bilingüismo harmónico, con permiso do Excmo. Sr. Núñez Feijoo, o Presidente, que coma aquel home tamén ten unha xanela grande, inmensa, na Administración.

Tampouco podería xurar se este relato terá o “placet” desa preciosidade aromatizante, Dona Rosa Díez.
Porque bilingüe, bilingüe, só somos os de abaixo. O débil, o pobre, o pobo non ten dereitos. Só obrigas. O de arriba escolle, impera e fai saber. E que Deus nos libre das súas iras.

Síntome outra vez orfo de nai. Non podo falar no que ela me aprendeu. Síntoo ben. Paradoxos da vida: Estraños na propia terra.

Sempre seu, Xaquinderoca. De nada.

Vivan a mentira e o sofisma!

Imposición, témero palabro,
foxe de ti todo o mundo coma da cruz o demo.
Imposición se hai algunha nestas partes,
ningunha como a imposición do galego
en contra do castelán.
Ti vas, un supoñer, a un xulgado e,
agás contadas e tímidas excepcións,
fálanche e obrígante a falar en galego!
Ti vas a unha igrexa, un supoñer, e, como non andes con coidado,
predícanche, confésante, cásante en galego
e, o que é peor, obrígante a rezar en galego.
Ti vas a unha mesa -agora non hai xanelas-
ou a un mostrador calquera da administración autonómica
e non oirás funcionario que che fale en castelán,
peor aínda, non te atenden se o non fixeres en galego.
Ti vas a un colexio de primaria ou a un instituto e,
tanto dá que sexas alumno, pai, avó, tía ou criada
da familia do alumno, perdes o tempo se non falas galego;
sobre todo, pobre de ti como o fagas en castelán,
pois oirás a reconvención severa do cancerbeiro,
que con voz magnificada e altofalante berrará:
"Non sexa bárbaro, fale en galego!"

Polo que, para liberar de tal imposición e escravitude os cidadáns,
chegou hai pouco o goberno do "non á imposición".
E, entre as medidas liberadoras, vaise facilitar o ingreso na administración autonómica
de persoas que non saben responder un test escrito en galego.
Tales funcionarios traerán a liberdade e o remate da imposición do galego;
ao non o saberen, pódese esperar que non cho impoñan.
E deste xeito, milagreiramente, veraste libre
de toda imposición idiomática, agás dunha: a imposición omnímoda do castelán.
Mais esta é, desde Nebrixa, a LINGUA DO IMPERIO
e as linguas imperiais nunca se impoñen,
son libremente elixidas polos cidadáns!

Viva o rigor e a ciencia
baseados na mentira e no sofisma.
Os sofistas aprenderían destas persoas
o que nunca puideron sospeitar.


http://www.xornal.com/artigo/2009/05/27/galicia/valedor-non-detecta-problemas-co-galego-observa/2009052623303044054.html

http://www.galicia-hoxe.com/index_2.php?idMenu=86&idNoticia=430856

http://www.vieiros.com/columnas/opinion/822/slavoj-i-ek-e-nos-ou-por-que-estamos-a-perder-a-batalla-do-idioma

Manifestacións preventivas

Carta aberta ao secretario xeral de Política Lingüística

"Respeto el derecho a manifestarse. Pero fue una manifestación preventiva. El gobierno no había tomado ni una sola medida. Las manifestaciones preventivas nos meten en una dinámica peligrosa." (Anxo Lorenzo, El País 23-05-2009, "Galicia", p. 3)

Meu señor:

Da media ducia escasa de manifestacións en que participei en toda a miña vida, dúas foron "preventivas" como vostede di. Quere saber cal foi a outra? Aquela en que nos mobilizamos contra unha "guerra preventiva", lémbrase? Daquela, Bush e os seus compadres "no había(n) tomado ni una sola medida", aínda.

Que significa iso de que "las manifestaciones preventivas nos meten en una dinámica peligrosa"? Por onde venta o perigo? Non quererá dicir que as masivas manifestacións ("preventivas") celebradas en todo o mundo escontra o propósito de encetar a guerra ("preventiva") de Iraque foron a causa principal ou desencadeante de todas as mentiras, morte, sufrimento, gastos e inxustizas que traería consigo, a maior desvergoña da humanidade nos últimos trinta anos? Seguro que non. Apenas o coñezo, señor; mais por referencias, mesmo anteriores á actual lea en que se/nos meteu, teño entendido que é vostede máis intelixente. Porén, en confianza llo digo, por máis que eu quixese aplicarme a sentenza "Intelligenti pauca", sabe vostede que non dou cachado o que quixo dicir co seu aserto? Nin comprendo en que datos basea, por indución supoño, a formulación desa suposta verdade universal. Nin de que premisas a deduce se foi por dedución como chegou a ela. Deixoume parvo, sabe? Dun xeito semellante desaprobaban aquelas manifestacións os partidarios da guerra, aquí en Galicia xustamente os dirixentes dese partido cuxa política lingüística se dispón vostede a secundar. Aínda hoxe non foron achadas tan témeras armas de destrución masiva, ou xa lles esqueceu? E aínda hoxe é o día en que o pobo que padeceu a negra guerra, leva no fondo da alma gravados a morte, o sufrimento e tantas dores, que endexamais lles esquecerán!

Agora voulle dicir por que estiven nesa manifestación "preventiva". Brevemente: porque lles teño medo, a vostedes! E, se por breve non o entende, explícollo, amplifícollo, glósollo... Por iso non ha ser a falta. Así como a escusa da guerra de Iraque non era máis do que unha cesta de mentiras, no noso caso a guerra que vostedes anuncian contra a protección e promoción da lingua galega, toma como pretexto dúas inmensas falsidades. Unha, que se dá a imposición do galego nos centros educativos e noutros ámbitos onde se desenvolve a vida social. A única lingua que nesta terra se impuxo e impón, non só secularmente senón tamén no momento presente, é a castelá. Non terei que lle dar datos ou que? Ben os coñece, como sociolingüista. Ou quizais non, quero dicir os datos do día a día nos colexios, institutos, etc. Investigue, investigue, que achará precisamente o contrario do que lle di o seu goberno. Se quere guías, doado lle será achalos.

A outra falsidade é esa especie que anda por aí correndo, inxenuamente crida por algunhas persoas das que non cabía esperalo, de que a presenza do castelán en Galicia está ameazada. Mi madriña! Seica xa non hai vergoña? Se polo menos dixesen a verdade eses promotores e asinantes do manifesto famoso...! Que cal é a verdade? Que o que se busca é, como propugna abertamente a FAES, substituír o galego polo castelán canto antes; que tal obxectivo responde a unha idea de España rixidamente unitaria; que, por iso mesmo, toda a súa fundamentación é ideolóxica sen máis. Pura ideoloxía nacionalista española e conservadora! A primeira falsidade, por certo, asenta no mesmo fundamento ideolóxico. E, igualmente, busca a substitución do galego polo castelán.

Entón, eu téñolles medo sabendo que, ás claras ou disimulando, vostedes vanlle facer á lingua galega un dano irreversíbel. Deica tal punto se resisten a ver o pobre e enferma que está, que endealí lle van negar o dereito a alimento e medicinas ao cincuenta por cento co castelán. E non veñan con escusas de que as linguas non teñen dereitos, con iso de que só os teñen os individuos. As linguas teñen moitos máis dereitos do que as ideoloxías, no nome das cales unhas linguas son fornecidas e outras desfornecidas. O primeiro dereito dos individuos, cidadáns que son e xa non súbditos, é o de non seren enganados e conducidos polas ideoloxías a unha visión falseada da realidade social.

E, finalmente, nós tamén temos dereitos, os que aprendemos a falar en galego e levamos unha vida afeitos á imposición do castelán en todas partes: ao primeiro na igrexa e na escola, onde non se usaba outra; despois en todas partes que non fose a familia, a fala informal na aldea ou no barrio...; é dicir, nos xornais, na radio, na televisión, na publicidade, na administración... A excepción, mesmo despois das medidas normalizadoras, é tan ridícula! Hoxe, ata nos comercios das vilas; xa case en ningures che falan galego. E eu mesmo, que son desde hai corenta e cinco anos galeguista, estudoso autodidacta da lingua galega, mestre e promotor do seu uso e coñecemento en ambientes diversos, confésolle que me paso ao castelán máis veces, pois véxome obrigado a facelo -por respecto ou por algo semellante-, moito máis adoito do que logro, falando eu galego, atraer os meus interlocutores á miña lingua. Mesmo na aula, onde se supón que o mestre tería de impor a súa autoridade noutro senso, nos casos maioritarios en que os alumnos se expresan espontaneamente en castelán impartíndose a materia en galego, os máis exixentes non pasamos de lles suxerir "Mellor en galego!". Os galegofalantes tamén temos dereito, enténdeme? O de falar e o de que nos falen en galego, que esta é outra, sabe? Desde que comezou esa ofensiva escontra nós, xa hai máis dun ano, aumentou o número de funcionarios públicos que non nos falan galego, non o sabía? Non imos ter medo!?

Sobre todo tememos, ventámola xa acontecida á volta dun tempo non longo, a morte da nosa lingua por desuso e consunción! Vostede que aínda é novo, chegará a ver as vésperas se non o día.

Atentamente,

Que os leven á privada!

Todo ten a súa lóxica.
Os obxectivos están claros.

Manter as diferenzas sociais é un deles,
inconfesado e porén realísimo nas políticas de dereitas.
Daquela, se para mellorar a educación dos privilexiados
hai que empeorar a dos desfavorecidos, faise baixo un pretexto calquera,
o da austeridade e o aforro, por exemplo.
Ao tempo!, non deixedes de pór atención.
Veredes como, no asunto das subvencións aos colexios privados,
non van ter receo en facelas crecer.

O agrupamento de alumnos de distintos niveis e ciclos
era xa un proxecto nos tempos do último goberno presidido por Fraga Iribarne.
O bipartito aparcauno. O máis profano no asunto ben pode entender que esa medida
repercutirá necesariamente nunha desigualdade de oportunidades de formación
entre os alumnos que a sufran e a maioría dos que se libren dela,
ou, o que vén sendo o mesmo, entre os de ámbito rural e os de ámbito urbano,
sendo destes últimos os máis favorecidos, teoricamente polo menos,
os escolarizados nos colexios privados. Os dos colexios públicos sofren outros males,
principalmente o da masificación das aulas e a integración nelas
dunha grande proporción de fillos de inmigrantes e de alumnado con necesidades
educativas especiais, é dicir, con especiais dificultades para a aprendizaxe,
contribuíndo todo isto, quéirase ou non, a baixar o nivel formativo do conxunto do alumnado.
Os que nos gobernan non teñen problema en todo isto.
Para iso está a privada e, no medio desta, os colexios de elite.
O que teña problemas que os resolva.
Das aldeas máis remotas e profundas do país
non saíron sempre os rapaces -fillos dos ricos fidalgos
e dos que, sen o seren, tiñan pais con fumes-
para os colexios privados asentados nas cidades,
para os institutos ou para os seminarios e conventos?
Vello e sabio proceder! Recupérese!
Porque o máis importante é que coa xeneralización da educación
os mellores -os ricos, os intelixentes, os aplicados-
non sufran menoscabo; os outros que se amañen como poidan,
bo é ofrecerlles a oportunidade de estudar coma a todos,
o da calidade xa é outro cantar, desde cando somos iguais?
Se non lles abondar o que teñan,
lévenos á privada. Que, maioritariamente, está bastante peor
ca a pública; porén, iso logo se amaña, como?
Mimando aquela e para iso chuchando recursos da segunda.

http://www.vieiros.com/nova/74259/o-ensino-no-rural-resentirase-se-prospera-unha-nova-circular-de-educacion